Mimar: Christian Pottgiesser – architecturespossibles
1927 yılında Cenova’da kazanan bir tasarım ile tarihi mimari taklidi zirveye ulaştı.1895 yılından beri Paris’te “Académie des Beaux-Arts”’ta mimarlık bölüm başkanlığı yapmakta olan ve kazanan mimarlardan da biri olan Henri Paul Nénot, bir söyleşisinde Güzel Sanatlar’ın hedefine ulaştığı için çok mutlu olduğunu belirtiyordu: birkaç yıldır süregelen kaba mimariyi yenmek. “Kaba mimari” tabiriyle günümüzün modern mimarisinden bahsediyordu. Şüphesiz yarışmaya katılanlar arasında Le Corbusier de bulunuyordu ve sonuçlardan ve modern mimariyi savunduğu “Vers une architecture” kitabına karşı tavırlardan oldukça mutsuz olmuştu. Ancak bugün bahsi geçen kitap daha sonra oldukça etkili bir hal aldı.
Abbé Laugier (1713-1769), ), jean-Nicolas-Louis Durand (1760-1834), Eugène Viollet-le-Duc (1814 – 1879) ve Le Corbusier’nin (1887-1965) yazılarındaki gerçekçiliğin gelişmesi ve yayılması, modern mimari teorisinin zeminini oluşturdu. Doğdukları, öldükleri ve zamanlarının çoğunu gerçekleştirdikleri kentler için değil, Paris için çalışmaları da diğer ortak noktalarıydı.
Ve bu tarih ve ruhla dolu olan kente yaptıkları dikkat çekici eklemeler, gerçekçilikleriyle sokak görünümlerini zenginleştirdi, neoklasik çevreyle kontrast oluşturdu.
Küçük bir üç katlı evin de, 7 yaşayanı için bahçesine doğru genişletilmesi gerekiyordu.
Evsahibi tarafından Les “Parcs et jardins” (Park ve Bahçeler), mevcut bina kodları ve yol kotundaki mevcut bahçenin korunması istendi. Eski binaların görüntüsünün kapatılmaması ve bir garaj ile bir giriş holünün ise giriş kata eklenmesi de talep edildi. Giriş kat ve 1. kattan fazlasının yapılmasına izin verilmedi ve Louvre’da da bol miktarda kullanılan Paris basin taşının cephede kullanılması istendi.
Ev sahibi, her biri farklı bir eyleme karşılık gelecek öncelikli ihtiyaçlara ayrılacak 6 alan istedi: giriş, yemek pişirme/yeme/aydınlık, misafir ağırlama/aydınlık, misafir ağırlama/görünmeyen/aydınlık/bahçe, arkadaşlarla film izleme, otomobil
Üç boyutlu tasarımın gücü, tek bir amorf yapı içerisinde tüm bu karmaşık istekleri karşılamayı sağladı.
Eski binanın giriş merdivenleri ile yeni girişin bağlantısı, altındaki, üstündeki ve önündeki programlarla ilişkili olabilmesi için uzuyor, kıvrılıyor ve bükülüyor.
Caddeden bakıldığında tek görünen bahçe ve iki cam duvarın üzerinde duran birkaç ton ağırlığındaki tuğla bloklar.
Desenlerin zıtlığı, parlak renkler, duygusal bir estetik ve bahçe, Luis Barragàn’ın (1902-1988) çalışmasına saygıyı yansıtıyor.
Yazı ve Görseller: Arch Daily
Çeviri: Mimdap
