Antifaşist Mimari

Milliyetçilik, sağcı aşırıcılık, faşizm ve mimari arasındaki ilişki uzun yıllardır yoğun bir tartışma konusu olmuştur; geçen yıl, sadece analiz edilmekle kalmayıp aynı zamanda mücadele edilmesi gereken Sağcı Mekânlar adlı bir kitapla bu tartışmaya katkıda bulundum . Peki, sağcı mekânların zıttı ne olabilir? 1970’lerden beri mekânsal adalet hareketiyle ilişkili ardışık araştırmacı nesilleri tarafından önerilen “adil mekânlar” mı? Katılımcı hareket tarafından on yıllardır savunulan “demokratik mekânlar” mı? Birkaç yıl önce bir Alman araştırma ekibi tarafından önerilen, mantıklı söylemle karakterize edilen “müzakere mekânları” mı? Yoksa sadece “solcu mekânlar” mı?

Kavram olarak ikincisi, erken dönem sosyalist falanks ve aile yerleşimlerinin mimarisi ; Leninist devrimci mimari ve Stalinist tepki; Viyana’nın belediye konutları ve “Yeni Frankfurt” yerleşimleri; Doğu Bloku prefabrik konutları; ve Batı hippi ve eko-mimarisini kapsayan sayısız araştırmaya rağmen, garip bir şekilde belirsiz kalmıştır. Bu nedenle, parlak kırmızı bir kapağa sahip ve yeni bir terim ortaya atan yeni bir kitabı açmak daha da ilgi çekicidir: Antifaşist Mimari . İki Amerikalı yazar— The Architect’s Newspaper’da editör olan Daniel Jonas Roche ve Portland State Üniversitesi’nde profesör olan Andrew Santa Lucia—büyük bir güvenle kendilerine oldukça iddialı bir gündem belirlemişlerdir: “Mimari için antifaşist bir disiplin oluşturmak ve antifaşist binaları—sosyalist, komünist, anarşist, yerli, göçebe, militan ve kapitalizm dışındaki diğer dünya kurma sistemlerini—incelemek.”