Kuzey Londra’lı Brewster’ın mimari, mobilya, mücevher, giyim ve resim gibi çeşitli alanları kapsayan dolambaçlı bir portföyü var.

Bu eserlerden çeşitli bir seçki şu anda Tasarım Müzesi’nde ücretsiz bir sergide sergileniyor . Dezeen’e konuşan Brewster, totemik saksılardan suni kürk cekete kadar koleksiyondaki hemen her projenin başlangıç ​​noktasının mimarlık eğitimi olduğunu açıkladı.

Mimari, “anlamanızı sağlayan şeydir”.

Bartlett Mimarlık Okulu’nda eğitim gördükten sonra Royal College of Art’ta tasarım ürünleri alanında yüksek lisansını tamamlayan yaratıcı isim, “Mimari, tasarıma yaklaşımımın tüm yönlerini etkiledi” dedi .

“Bu, konuya nasıl yaklaşmanız gerektiğini anlamanızı sağlayan şeydir,” dedi Dezeen’e. “Hatta sonucu belirleyen şey bile olmayabilir.”

Brewster, mimarlık disiplininin kendisine ölçek ve oran anlayışını kazandırdığını ve bunun “mücevher ve kıyafet tasarımı kadar nesnelere de uygulanabileceğini” söyledi.

Geniş kapsamlı yaratıcı eğitiminin ufkunu nasıl genişlettiğini ve antik mimariyi taklit etmek üzere tasarlanmış bir pavyon ile farklı Afrika kabilelerinin üyelerinin saç stillerinden etkilenen ahşap taraklar da dahil olmak üzere eklektik bir pratiğe nasıl yol açtığını açıkladı .

“Çok alışılmadık bir yola girdim çünkü birinci bölümü bitirdikten ve bir süre mimarlık alanında çalıştıktan sonra tasarım ürünleri alanında yüksek lisans yaptım,” dedi.

“Yani teknik olarak 2. Bölüm mezunu değildim, ama 1. Bölüm mezunundan çok daha fazla bilgi ve deneyime sahiptim ve mimarlık firmaları bununla nasıl başa çıkacaklarını bilmiyordu,” diye devam etti Brewster.

“Sonuç olarak, daha çok tasarımcılarla çalışmaya başladım çünkü tasarımcılar mimarlık geçmişiniz olmasından ve tasarım yapmanızdan o kadar korkmuyorlar.”

Brewster’ın mimariye olan merakı çok küçük yaşta başladı. Altı yaşındayken Trinidad’daki babasının ailesini ziyaret etti ve kaldıkları evin sıcak havaya rağmen nasıl bu kadar serin olduğunu sordu. Babası, mimar kuzeninin evi özellikle bu şekilde tasarladığını açıkladı.

Brewster, “Geriye dönüp baktığımda, uzayın bana ve diğer insanlara bir şeyler hissettirebileceğini ilk anladığım an için minnettarım,” diye belirtti.

“Bu tasarım, insanların kendilerini rahat, mevcut ve huzurlu hissetmelerine yardımcı olabilir.”

Tasarım “çok temellendirici”dir.

Brewster’ın uzaya olan hayranlığı, onu bedeni keşfetmeye ve bedenin kültürde nasıl temsil edildiğini çözümlemeye yöneltti; bu temalar onun portföyünün ayrılmaz bir parçasıdır.

Tasarım Müzesi’nde sergilenen eserleri arasında, siyahi kadın bedeninin tarihsel nesneleştirilmesini incelemek amacıyla yarattığı ve ırkçı ve eskimiş klişelerden esinlenerek adlandırdığı üç mobilya parçası da bulunmaktadır.

Brewster, “Negrita bankı, yarattığım en önemli eserlerden ikisi olan Negress şezlongu ve Mammy yan sehpasının devamı niteliğinde yeni bir parça,” diye açıkladı.

Brewster, bankı yeniden kullanılan abanozlaştırılmış sapele ağacından yaptı. Şezlong ve sehpa gibi, mobilyalar da uyluklar ve yaldızlı meme ucu olan bir göğüs de dahil olmak üzere parçalanmış vücut parçalarını temsil eden soyut şekillerle karakterize edilir.

“Bu eserler gerçekten zor konuları ele alıyor,” diye devam etti. “Ve bu boşluğu doldurma, tasarım hakkında konuşma ve tasarımın neler sunabileceği, yıkabileceği engeller ve açabileceği konuşmalar fikri çok gerçekçi.”

Başka bir yerde ise Brewster’ın “miras kolyeleri”nden bir seçki sergileniyor. Pirinç ve alüminyumdan renkli kağıda ve sentetik saça kadar çeşitli malzemelerle tamamlanan tasarımcının mücevherleri, Hawaii ve Fiji’deki savaşçılar tarafından tarihsel olarak giyilen göğüs zırhlarından esinlenmiştir.

Brewster, geçmişe doğru iz sürmenin yanı sıra, çeşitli eğitimci rolleri aracılığıyla kısmen keşfettiği çağdaş tasarımın durumuyla da yakından ilgilenmektedir.

“Öğretmenlik yaptığım dönemde, İngiltere’den olmayan birçok öğrencim vardı,” diye anımsadı.

“Onlara, tasarımın ne olabileceğine dair bakış açılarının değerli olduğunu ve eğitim sistemimize girebilmek için kendilerinin bu yönünü kaybetmek zorunda kalmamaları gerektiğini anlatmaya çalışıyordum.”

Brewster, öğrencilerin mimarinin ne olması gerektiğine dair ön yargılarının çoğu zaman kendi fikirlerini sınırlamalarına yol açtığını ve bu durumla yüzleşmeleri ve sorgulamaları için onları her zaman davet ettiğini söyledi.

“Önce çizimler, resimler ve kolajlarla konuyu parçalara ayırırdık,” diye açıkladı öğretim tarzını.

“Proje bir mekan yaratmaya dönüştüğü anda, [çalışmaları] beyaz bir küp haline geldi. Onların zihninde mimari işte bu demek. Bunun, miras aldıkları renklerle veya geldikleri yerlerdeki şekillerle hiçbir ilgisi yok.”

“Bu ciddi bir mesele haline geldi,” diye devam etti. “Ve onlarla ne kadar çok konuşma yapmak zorunda kaldım, onlara ‘Bunu neden yaptınız? Ne yaptığınızı göremiyor musunuz? Kendinizi yok ettiniz’ diye sordum.”

“Bununla çok uğraştık; onların kendi kişiliklerini daha çok yarattıkları mekanlara ve nesnelere yansıtmalarını sağladık.”

Yaratıcı bir kariyer “düz bir çizgi” değildir.

Brewster’ın ilk müze sergisiyle ilgili amaçlarından biri, mimari ve tasarımın ne olduğunu “açıklığa kavuşturmak” ve her iki disiplinin de geniş kapsamlı potansiyelini ortaya koymaktır.

“Öğrencilerime ve yaratıcı bir kariyer yapmak isteyenlere aşılamaya çalıştığım şeylerden biri de bunun düz bir çizgi olmadığıdır,” dedi.

Brewster, “Tasarım Müzesi’ni ziyaret edenlerin çoğu genç,” diye belirtti. “Birçok genç, tasarım alanında kariyer yapmayı gerçekten düşünüyor.”

“Ve çoğu zaman tasarıma baktığımızda gördüğümüz şey, bunun çok basit olduğu veya birinin her zaman harika bir tasarımcı olacağı fikridir,” diye devam etti.

“Hayır, dürüst olalım. Bu işi seviyoruz ve onu keşfedip bizi nereye götüreceğini göreceğiz.”

“İyi sorular sormaya devam edersek, ilginç şeyler üretebilir ve insanların ilgisini çeken, değerli bulduğu ve kültürün ve toplumun bir parçası haline gelebilecek ürünler, nesneler ve mekanlar yaratmaya devam edebiliriz,” diye ekledi.

Bu duygu, serginin başında yer alan tasarımcının şu sözlerinde de yankı buluyor: “Kurumlar benimle ne yapacaklarını, beni nereye yerleştireceklerini asla bilemediler… Bir yere varmak için kendi yolumu kendim çizmem gerektiğini anladım.”

Brewster, “Benim için bu, içimdeki boşluğu doldurmaktı; tasarım dünyasına bakıp ‘Ben neredeyim?’ diye düşünüyordum. ‘Bunu göremiyorum. Bir şeyler üretmeye başlayacağım’ diyordum,” diye yansıttı.

“Ama senin boşluğun benimkinden tamamen farklı. Dolayısıyla hem senin hem de benim için yer var.”

Brewster’ın sergisi, Tasarım Müzesi’nde çağdaş yaratıcılığı sergilemeye adanmış yıllık bir sergi serisi olan Platform’un ikinci edisyonu. Geçen yılki ilk edisyonda İngiliz tasarımcı Bethan Laura Wood’un çalışmaları sergilenmişti.

Fotoğraflar Charles Emerson tarafından çekilmiştir .

Platform: Simone Brewster, 13 Şubat 2026 – 25 Ocak 2027 tarihleri ​​arasında Londra W8 6AG, İngiltere, Kensington High Street 224-238 adresindeki Tasarım Müzesi’nde gerçekleşecektir.   Dünyanın dört bir yanında gerçekleşen mimari ve tasarım etkinliklerinin güncel listesi için  Dezeen Etkinlik Rehberi’ne bakın.

Kaynak: Dezeen