Mitte Oblique Garden

 Mitte Oblique Garden, tasarımı mekânsal bir müdahale olarak konumlandırıyor; Jakarta’nın aşırı yoğunluğu içinde insan ölçeğini yeniden kazanan bir proje . Bina, peyzaj ve iklim arasındaki geleneksel sınırları ortadan kaldırarak, Asya’nın mega kentleri için yeni bir mimari manifesto sunuyor.

Gölgelik Peyzaj Olarak – Mekânsal Topografyayı Yeniden Tanımlamak: Yoğun kentsel doku içinde geçici bir sığınak olan Eğik Bahçe, şehir silüetine bir başka heybetli anıt eklemek yerine, tek ve geniş bir çatı düzleminin derin jestine dayanıyor. Bu havada asılı duran gölgelik, bir çevre filtresi görevi görerek, onu çevrelemeden korunaklı bir alan tanımlıyor. Katı bir kütle yerine, son derece geçirgen bir topografya haline geliyor; toprağa hafifçe dokunan yapısal bir çerçeve. Gölge ve esinti için bir altyapı oluşturuyor.

Geniş çatının üzerine monte edilmiş manuel rüzgar türbinleri, yerel bir iklim oluşturarak, hakim rüzgarları yakalıyor ve muson yağmurlarına ve sert ekvator güneşine karşı koruma sağlıyor, böylece termal konfor açısından bir vaha yaratıyor. Çatı sadece koruma sağlamakla kalmıyor; çevreyi de düzenliyor. Derin saçaklar kaotik şehir manzarasını sıkıştırırken, stratejik açıklıklar gökyüzünü çerçeveliyor ve benekli ışığı filtreliyor. Yağmurun çatıya çarpma sesi, gün boyunca değişen gölgeler gibi unsurlarla anında duyusal bir bağlantı kurmayı zorunlu kılıyor ve kullanıcıyı şimdiki ana bağlıyor.

Dokunsal Sığınak: 500 adet Dansonia digitata ağacının dikildiği, fenomenolojik bir çıpa oluşturan ve bizi yavaşlamaya ve dokunsal gerçeklikle yeniden bağlantı kurmaya zorlayan, 4 metre yüksekliğinde 500 adet yoğun yeşillikle donatılmış alan, mekanın ve mimarinin ana karakteri olarak tasarlanmış, kasıtlı bir yavaşlama mekanizması olarak kurgulanmış Eğik Bahçe; duyusal tükenmişliğe karşı mekânsal bir panzehir denemesi. Bahçenin “eğik” doğası, doğrusal olmayan bir yolculuğu ima eder. Verimli modern kutuları bozarak, fiziksel farkındalık ve kasıtlı yönlendirme gerektiren eğimler, çeşitli yükseklikler ve dolambaçlı yollar sunar. Dijital gürültüyü ortadan kaldırıp yerine doğal ortam uyaranlarını koyarak duyusal yeniden kalibrasyonu geri getiren mekan, psikolojik bir sıfırlama görevi görür. Şehrin kaotik ritminde sessiz bir çıpa haline gelir; burada oturmak, nefes almak ve gözlemlemek gibi basit eylemler derin bir kentsel lüks haline gelir.

İklimin Sömürgecilikten Arındırılması – Yerli Zekaya Dönüş: Doğaüstü ve Dengeli Mimari – İthal Modernizmin Eleştirisi.

“Doğanın Ötesini” Kucaklamak: İthal modernizm, tropikal iklimle mücadele etmek için enerji yoğun HVAC sistemlerine dayanır. Bu proje ise bunun yerine, atmosferle mücadele etmek yerine onunla birlikte çalışan “iyi dengelenmiş mimari”yi uyguluyor. Nem, yağmur ve ortam ısısını ortadan kaldırılmak yerine yönetilmesi gereken mekânsal malzemeler olarak benimsiyor. Köklü yerel zekâdan yararlanan tasarım, yükseltmeyi (çürümeyi önlemek ve esintileri yakalamak için nemli zeminden yükseltmeyi), hafifliği ve nihai nefes alabilirliği önceliklendiriyor. Tropiklerde mimarinin termal bir kubbe değil, nefes alabilen bir deri gibi davranması gerektiğini kabul ediyor.

Yatay Ortak Alan: Yumuşak Şehir Prototiplemesi, sıradan anları yücelten, özel kaynaklarla kamu yararı için inşa edilmiş, son derece geçirgen, etkileşimli bir alan. Sınırsız Permütasyonlar: Bir “Yumuşak Şehir” prototipi olarak, alan kuralcı değildir. Katı programlamadan kaçınır ve bunun yerine açık bir kamusal platform olarak işlev görür. Kullanıcılara, alanın nasıl kullanılacağını belirleme konusunda mekânsal yetki verir; ister yalnız başına düşünme, ister gayri resmi pazarlar, ister kendiliğinden toplanmalar veya toplu yemekler için olsun.

Ortak Eşik: Kamusal sokak ile özel yapılaşma arasındaki keskin çizgiyi bulanıklaştırarak, proje geçirgen bir eşik yaratıyor. Bekleme, dinlenme, buluşma gibi kentsel yaşamın “sıradan anlarını” mekânsal saygınlık ve açıklık kazandırarak yüceltiyor.