Son derece uyarlanabilir bir öğrenci kampusü
Kod 9, Patrik Schumacher’in ajandasında bir Semiolojik Kampus olarak yer almakta. Bu saptama, mimarinin bir ağ olarak görülmesinin ve topluma adapte olmasının beklentisinin bir sonucu. Mimari farklılıkların ve ayrışmaların mimari önerilerde; bilinç ve akıl tarafından oluşturulan bilgisine yönelmekte.
George Kontalonis, jared Ramsdell, Nassim Eshaghi ve Rana Zureikat, tarafından tasarlanan Code [9] geleneksel ve bu gün de mevcut olan kampus tipolojisi ile yarışırken, eğitim, toplum, çevre ve toplumsal ağlar üzerinde sorgulamalar yapılmasına olanak sağlamakta. New York için tasarlanan proje, bir model kampus tipolojisi ile yerleşim ilişkili olarak değil, içerik ilişkili olarak bağlantı kurmakta. Bunun için kültürü, aktiviteleri, ilişkileri mikro ve makro seviyelerde, sosyal davranışlarda, ve mimari tipolojilerde tartışmakta.
Önerilen tasarım, bir sistem sunmakta, bununla herhangi bir çevre ve işlev için, fonksiyonel, esnek ve bağlantılı bir kampus olarak ortaya konulmakta. Sentez, kampüsün yeni tanımlamasını oluşturmakta, bugünün toplumu ve çevre kültürüyle bağlanmakta.
Kampus üç farklı okul içermekte: Uygulamalı Bilimler, Tasarım ve Sosyal Bilimler. Her program, iki düşey binaya yerleşmektedir. Her birinde beşer akademik departman bulunmakta, ve departmanlara bağlı olarak dörder ara boşluk sunmakta. Bunların şekil ve büyüklükleri alanlara göre değişmekte.
Bu yaratılmış kaplar, bireysel program verileriyle kırılmakta alt birimleri oluşturan odaların biçimlenmesini sağlamakta. Bu basit kurallar, semiolojik kampüsü oluşturan farklı okulların ortaya konulmasını sağlamakta. Okulların ebatları, kampüse bağlı olarak tanımlanmakta, öğrenci nüfusu ilk aşamadan itibaren yer almakta.
Proje sahipleri, kampüslerle bağlantılı bugünkü yatay düşünce şeklini değiştirmeyi ve bunu yüksek uyarlanabilirliği olan, ağ oluşturan ve tanınabilir zengin bir semioloji ile sağlamayı ummakta.
Kaynak:Evolo Çeviri:Mimdap
