Kompleksteki diğer binalardan (Ev ve Yatakhane) farklı olarak, bu yapı içe dönük ve sakinler ile ziyaretçiler için ortak bir alan olarak tasarlanmıştır. Adını, yiyecek ve içecek etrafında toplanan ev içi bir buluşma alanı olan Arjantin geleneği Quincho’dan alır ve burada buluşma için bir mimari olarak yeniden yorumlanmıştır.
Diğer yapılarda olduğu gibi, kerpiç de gizlenmiyor: gövde, doku ve yapısal sistem olarak ortaya konuyor. Geleneksel taşıyıcı duvar tekniği, malzemenin özelliklerini en üst düzeye çıkaran çağdaş bir mekânsallıkla bütünleştirilerek sağlam ve sıcak bir atmosfer yaratıyor.
Kemerler, kirişlerden kaçınmak, kerpiç malzemenin depreme dayanıklılığını optimize etmek ve depolama ihtiyaçlarını bütünleşik bir şekilde çözen duvar nişleri oluşturmak için yapısal çözümler olarak kullanılır. Kavisli duvarlar, heykelsi değerlerinin ötesinde, dolaşımı yönlendirir ve mekanın çevreleyici karakterini tanımlar.
Mekânsal düzenleme basit bir plana göre yapılmıştır: beşik çatılı, kiremit kaplı bir ana hacim. Kısmen kerpiç duvarlar ve iki okaliptüs sütun tarafından desteklenen çatı kirişi, çatının yapısal eksenini ana salona göre merkezden uzaklaştırarak, eğimli araziyle birlikte bölmelere ihtiyaç duymadan iç hiyerarşiyi güçlendiren bir asimetri oluşturur.
Program üç ana alanı bir araya getiriyor: merkezi bir nef, bir mutfak ve iki teras. Salon, bir oturma alanı, ortak bir masa, mutfağa geçiş ve kapı (her ikisi de kavisli açıklıklara sahip) ile bağlanan bir bar ve alt katta küçük bir sahne içeriyor. Salon ve sahne arasında, taş basamaklar gayri resmi oturma alanı görevi görerek kültürel ve toplumsal etkinlikler için esnek bir alan oluşturuyor.
Teraslar, iç mekan deneyimini çevredeki manzaraya doğru genişletiyor. Mutfak ve salon arasında yer alan ve üzeri örtülü olan kuzeydoğu terası, sabah ışığını alıyor. Arazi eğimine uygun olarak inşa edilen ve yarı örtülü olan kuzeybatı terası ise Apu Sahuasiray’a doğru bir seyir terası görevi görüyor. Batı cephesinde, güneş ışınlarının son ışınlarını filtreleyen, iç mekanı sıcak tonlarla renklendiren ve kerpiç duvarların ısı yalıtımına katkıda bulunan renkli vitraylar bulunuyor.
Sonuç olarak, Quincho, dini boyutundan arındırılmış, toplumsal bir yapı olarak potansiyelini yeniden kazanan bazilika tipolojisinin özgür bir yeniden yorumunu sunuyor. Salon, mimari ve kültürün günlük yaşamda birleştiği açık ve davetkar bir nef görevi görüyor. Bu anlamda, sahne, mekanın etrafında organize edildiği odak noktası olan sunağın sembolik yerini alıyor. Onu çevreleyen kavisli duvar, sadece geometrisine uymakla kalmıyor, aynı zamanda mekânsal bir kapanış görevi görerek, bütünlüğün ve bütünlüğün hissini güçlendiriyor.
