Marcellin Koleji / Farrell Wray Mimarlar tarafından tasarlanan “Ağaç Üzerinden Uçuş” Galerisi

 Bu projenin fikrinin evrimi, 2013-2015 yılları arasında Braybrook’taki Caroline Chisholm Koleji’nde, o zamanki ve şimdiki müşterimiz olan Müdür Marco De Cesare için ilk üst geçit tipolojisini tasarladığımız dönemde başladı. Bu proje, kolej için yeni ve oldukça beğenilen bir görsel kimlik haline geldi. Braybrook ve Footscray’in daha geniş alanlarındaki kamuya açık reklam panolarında, okul yayınlarında ve uluslararası mimari medyada yayınlandı. Projenin sonucu, avlu peyzajının kapsamlı bir şekilde yenilenmesiyle birlikte, okul kayıtlarında artışa ve kolej için yeni bir iyimserlik ve gurur duygusuna yol açtı.

Yerleşim Alanı – Marcellin Flyover Galerisi’nin bulunduğu alan, iki bina arasında mevcut bir açık hava yaya köprüsüdür. Doğuda, 1963 yılında inşa edilen ve bu alandaki ilk bina olan bir lise eğitim ve öğretim binası, batıda ise 7. ve 8. sınıfların eğitim gördüğü bir ilkokul binası bulunmaktadır. İki bina arasında, asfalt bir avlunun sonunda muhteşem bir okaliptüs ağacı yer almaktadır. Bu avlu, okulun başlıca toplanma alanıdır.

Ağaç – Üniversiteye sunduğumuz ilk görsel, bir elipsle çevrelenmiş bu ağaçtı ve bu tamamen tesadüfi bir şekilde, projenin merkez noktası olarak vurgulanmasını sağladı. Yeni üst geçidin bu ağaçla doğrudan bir ilişkisi olması bizim için gerçekten önemliydi. Daha sonra ağacı nasıl çerçeveleyebileceğimize bakmaya başladık. Bu, ağacı projenin kalbi haline getirmek için onu çevreleyip çerçeveleyebileceğimiz yollara dönüştü. Bir dizi erken eskiz oldukça organik bir şekilde gelişti ve bu da ağacın organik doğası ile onun etrafında mimari bir yaklaşım nasıl oluşturulacağı arasındaki ilişki hakkında sorulara yol açtı. Bir parodi yaratmaya çalışmak yerine, biçimsel geometri ile ağacın organik geometrisi arasında bir zıtlık yaratmakla ilgileniyorduk.

Çevreleyen Elips – Plan içindeki parçaların evrimi olarak, başlangıç ​​noktası ağaç gövdesiydi ve ardından ağacın etrafında bir elips oluşturuldu. Elips ağacın etrafına yerleştirildi, ancak bir ucuna kadar. Bu, mekân içinde gerçekten bilinçli bir hiyerarşik ve kompozisyonel karardı. Ayrıca ağacı öğrencilerin fiziksel olarak erişebileceği bir yer haline getirmek istedik, böylece uzanıp dokunabilirlerdi. Elips, projenin çeşitli düzlemlerinde okunmaktadır.

Yer düzleminde bir bahçe olarak elips – Elipsin geometrisini bir bahçenin vahşiliği ve özgürlüğüyle tezatlaştırma fikrini sevdik. Ayrıca, ağaçların tepesine bakıp aşağıya, renklerle dolu bir bahçeye bakabilme fikrini de beğendik.

Yer düzleminin ötesindeki ağaç – Bir ağaca bu kadar yakın çalışmanın gerçekten ilginç bir yanı, gövdenin diğer ucu olan kök sistemidir. Projeyi nasıl inşa edebileceğimiz ve kök sistemini rahatsız etmeyeceğimiz konusunda gerçekten dikkatli olmamız gerekiyordu. Şantiyede herhangi bir çalışmaya başlamadan önce, ağaç kök taraması yaptırdık ve sonuç olarak, dört nihai kolon konumunun nerede olacağı konusunda esnek olmamız gerekti. Temeller elle kazılmak zorundaydı ve üzerindeki beton plaka esasen bir kütle kirişi olarak tasarlandı. Bu nedenle, inşaat sırasında köklere en az hasarı verecek şekilde kolon konumlarını etkili bir şekilde yeniden konumlandırabildik. Kolonların nerede olacağı konusunda oldukça iyi bir fikrimiz vardı, ancak ağacın ciddi şekilde etkilenmeden veya ölmeden önce kesilebilecek veya kaldırılabilecek yol sayısında gerçekten küçük bir tolerans olduğu için, toprağı kazdığımızda bulduklarımız konusunda gerçekten esnek olmamız gerekiyordu.

Sanat referans olarak –  İç elipsle tezat oluşturacak ve onunla etkileşim halinde olacak şekilde, hacmin kenarları mevcut bina koşullarının çevresinde şekillendirilmiş ve şekillendirilmiştir. Projelerimizin tasarımının ardındaki düşünceye yaklaşımımızın çoğunda olduğu gibi, fikirleri araştırmak ve ilham almak için sıklıkla sanata bakarız. Bu durumda, Ellsworth Kelly, Ted Stamm ve Robert Mangold gibi geometrik minimalist ve keskin hatlı sanatçılara yakından baktık. Robert Mangold, bu üst geçidi tasarlarken hem biçimsel mekânsal perspektiften hem de tekil malzeme perspektifi fikrinden gerçekten önemli ve kilit bir figürdü. Özellikle, 1990 tarihli Attic Series 5’inde olduğu gibi, geometrilerle ve geometriler içinde yarattığı ilişkiler ve gerilimler; burada, dıştaki doğrusal form ve içteki elipsoid formun neredeyse buluştuğu, biçimsel geometrik dil ile açık alan arasındaki ilişkiyle gerilim ve tezat anları yaratır. Bu daha sonra tekil bir renk ve dokuyla işlenir.

Mekânsal bölücü olarak geometri – Paralel olarak, üst geçidin planı, merkezi boşluk olarak bir elips içeren dikdörtgen bir kap olarak biçimlendirilmiştir. Eğri bir duvar, kendisi ile elips arasında bir gerilim noktası oluşturur. Pratik olarak, bu eğri duvar, alanı bölen bir üçgen oluşturarak A noktasından B noktasına merkezi bir ana erişim noktası yaratır ve arkasındaki eğrilik sonucu yansıtıcı bir alan oluşturur. Eğri duvar ve elipsin gerilim noktası, durup bir an durabileceğiniz, bir yönde ağaca bakabileceğiniz, diğer yönde ise sanat kutularında gerçek sanat eserlerini sergileyebileceğiniz bir samimiyet anı yaratır. Elipsin diğer tarafında, uzun bir oturma bankına inen bir alan bulunur. Bu, gayri resmi sınıf etkinlikleri için ve genel olarak oturup ağacı hayranlıkla izleyebileceğiniz bir alan yaratır. Boşluğun bir tarafı camla hava koşullarından korunmuştur. Diğer tarafı ise dış etkenlere açıktır. Burası oturabileceğiniz, ayakta durabileceğiniz, uzanıp ağaca dokunabileceğiniz ve ağaçların tepesine bakabileceğiniz bir alan.

Tersine Çevirme –  Ortadaki kıvrımlı duvarın tersi, yansıtıcı bir alan için fırsat yarattı. Oturup bitişik avluya bakabileceğiniz bir alan. Duvarın orta noktasının tavanla birleştiği yerde, dairesel bir tavan penceresi, güneşin gökyüzünde hareket etmesiyle gün boyunca ışık oyunları yaratıyor. Bu noktadan, avlunun karşısındaki ana okul şapeline bakabiliyorsunuz ve görsel bir diyalog kuruluyor. Okulun, ikisi arasındaki bağlantıyı daha da güçlendirmek için duvara bazı litürjik metinler yerleştirme planları var.

Mekânsal Açılım – Yansıtıcı alanın üstündeki üçgen tavan, mekânsal bir açılım ve zeminin rampasıyla kesitsel bir ilişki yaratır. Mevcut binanın bitişik kat seviyelerine ulaşmak ve iki binayı birbirine bağlamak için bir rampa gerekiyordu. Rampanın üst ucundaki en alçak noktasında tavanla bir yakınlık anı yaratılır; bu nokta rampa boyunca ilerledikçe genişler ve avluya bakan iki büyük kemerli pencereye açılır. Mekân içinde ilerledikçe orantıda bir açıklık oluşur.

Özenle Seçilmiş Açıklıklar – Genel formdaki açıklıklar, çevredeki bağlamla gelişmiş ve odaklanmış ilişkiler yaratmak için manzaraları çerçevelemede son derece kasıtlı ve dikkatlice sınırlandırılmıştır. Ağaçla olan içsel ilişkiyi bozmadan, belirli ve orantılı açıklıklar oluşturmak da aynı derecede önemliydi.

İnce bir görsel kimlik aracılığıyla tarihsel ve kültürel gönderme – Projenin en önemli cephesi ana cephedir. Okulun tarihini ve kökenlerini anlatan bir tür amblem yaratmak istedik. Daha önce okulda başka projeler de tasarlamıştık ve okulun adını aldığı Aziz Marcellin Champagnat’tan, özellikle de Marist Katolik inancının doğduğu Fransa’daki inziva yerinden referanslar kullanmıştık. Bu görsel kimliği, okul çevresinin daha geniş bir kesiminde oldukça görünür olacak şekilde, üst geçit projesinde de sürdürmek istedik. Fransa’daki inziva yerini temel referans olarak kullanarak, şapelden sonra arazideki en eski yapılardan biri, yerel taştan, kelimenin tam anlamıyla yerinde kayadan oyularak yapılmış bu bağlantı yoludur. Orantılı olarak eşit olmayan ve farklı yüksekliklerde olan bu iki güzel küçük kemer geçidini gerçekten ilginç bulduk. Güçlü bir görsel karaktere sahip ve çıraklar tarafından elle yapıldığı açıkça görülüyor. Meryem Ana Şapeli’nin kemer geçidine nasıl oturduğunu çok beğendik. Bunu, kemerlerden birinin altında durup avluya bakan bir öğrenciye benzettik. Ayrıca, daha sonra eklenmiş olduğu açıkça belli olan, ancak orantısal olarak dikey bir kolonat andıran üst kısımdaki sert çelik korkuluğu da çok beğendik. Hermitage bağlantı yolunun bir diğer ilginç unsuru ise, bu eğimli orantılı zemin çizgisini oluşturan arazideki hafif eğimdi. Birçok projemizde olduğu gibi, insanlar, yer ve tarih hakkında hikayeler anlatmak için sıklıkla referanslar ve görsel ipuçları kullanıyoruz. Referansların soyutlanmış ve başlangıçta belirgin olmamasını, zamanla ve hikaye yoluyla kendilerini ortaya koymalarını seviyoruz. Bu referans serisini, Marcellin üst geçidinin ana cephesini oluşturmak için kullandık; burada orantısız iki kemer, biri diğerinden daha büyük olmak üzere açıklıklar oluşturuyor. Kemerlerin kenar detayları, oyulmuş gibi pahlanmış. Cephenin bir kısmında bıçak şeklinde bir kolonat uzanıyor ve cephenin alt çizgisi bir uçtan diğerine doğru eğimli.

Yeni Hikayeler Başlıyor – Üst Geçit veya bizim adlandırdığımız gibi ‘Ağaç Galerisi’, bu haftanın başlarında öğrenciler için açıldı ve öğrencilerin yeni alanlarıyla ilk kez etkileşim kurarken duydukları sevinci görmek ve duymak harikaydı. Okulun sanat bölümü, sanat kutularında öğrenci sanat eserlerini sergilemekten gurur duyuyor, bu da harika. Bu projede, kalıplanmış betonda çalışan SteelFox’tan Hillary’den, projeyi titizlikle ve güzel bir şekilde hayata geçiren olağanüstü inşaatçılarımız Brenton McLeod ve MDC Building Group’a kadar, son derece yetenekli bazı ustalarla çalışma ve iş birliği yapma şansına sahip olduk. Projeye olan vizyonu, güveni ve bağlılığı için Marcellin Koleji müdürü Marco Di Cesare’ye çok özel teşekkürlerimizi sunuyoruz. Bu tür özel projeler birçok okul müşterisi için gerçek bir zorluk olabilir, ancak geçmişte bu tür projelerin sonuçlarının nelere yol açabileceğini gördük. Marco’nun öğrencilerine ve okul topluluğuna olan sarsılmaz bağlılığı son derece takdire şayan.