Tasarım: GWWO,
Pikes Peak için dayanıklı ancak saygılı bir ziyaretçi merkezini GWWO tasarladı
Editör: Timothy A. Schuler
Kasım 1806’nın sonlarında, ABD Ordusu teğmeni Zebulon Montgomery Pike, Colorado’da Arkansas Nehri’nin uzunluğunun haritasını çıkarmak için bir keşif gezisindeyken günlüğüne şunları yazdı: “Grand Peak artık bizden 15 veya 16 mil uzaklıkta göründü ve yine bizim tırmandığımız kadar yükseğe ve üssüne ulaşmak için bütün bir günlük yürüyüş gerekiyordu…. İnanıyorum ki hiçbir insan kendi zirvesine yükselemezdi.”
Ön planda Broadmoor Pikes Peak Cog Demiryolunun raylarının bulunduğu dış North Overlook (Nic Lehoux)
Yine de Pike’ın bahsettiği Grand Peak, daha sonra onun adını aldı. (Ute’de bu, Tavá kaavi veya Güneş Dağı olarak bilinir.) Pike’ın beyanındaki ironi şu ki, bugün Colorado’daki Pikes Peak, Amerika Birleşik Devletleri’nde en çok ziyaret edilen dağlardan biridir ve yürüyerek, arabayla veya dişli trenle erişilebilir. Her yıl yarım milyon ziyaretçi çeken zirve, “Amerika’nın dağı” olarak bilinir hale geldi.
Proje, Kuzey Amerika’daki en yüksek rakımlı şantiyeydi. (Windstar Stüdyoları)
2010’ların ortalarına gelindiğinde, Pikes Peak’in popülaritesi, bir Colorado Springs şerit alışveriş merkezinde yerinde olmayacak plastik bir tabelaya sahip alçak bir bina olan mevcut zirve ziyaretçi merkezine zarar verdi. “Her şey birbirine karışmıştı. Tuvalet sırası hediyelik eşya dükkanından geçerdi. Sıcaktı, kalabalıktı. GWWO Architects’in başkanı ve tasarım müdürü Alan Reed, AN’ye verdiği demeçte, gerçekten çok iyi bir deneyim değildi. Daha sorunlu ve maliyetli olan, mevcut ziyaretçi merkezinin permafrostun üzerine inşa edilmiş olmasıydı. Reed, “Kelimenin tam anlamıyla ilk günden itibaren bina oturmaya başladı” diye ekliyor. “İçeri girip binayı tekrar kıyıya çekmek ve düzleştirmek yıllık bir ritüeldi.”
2015 yılında, Colorado Springs merkezli RTA Architects ile çalışan GWWO Architects, yeni bir zirve ziyaretçi merkezi tasarlamak üzere işe alındı. Ziyaretçi hizmetlerinin aksamaması için Haziran 2021’de kısmen tamamlanmış olarak açılan binanın son rötuşları geçtiğimiz Eylül ayında yapıldı.
Yükseltilmiş yeni yürüyüş yollarından oluşan bir ağ, konukların kayalık tundra manzarasını geçmesine olanak tanır. (Nic Lehoux)
65 milyon dolarlık yeni yapı, ziyaretçi deneyimini daha iyi organize ediyor ve yeni manzaralar, yemek terasları ve bir sergi galerisi de dahil olmak üzere dağın panoramik manzarasının tadını çıkarabileceğiniz çok çeşitli aktiviteler ve alanlar sunuyor. GWWO’nun “maceranızı inşa edin” stratejisi kısmen, dişli demiryolu ile düzenli aralıklarla gelen ziyaretçilerin büyük “nabızlarını” yönetme ihtiyacından kaynaklanmaktadır. Reed, amacın şu olduğunu söyledi: “Binada 300 kişi varsa, rahat hissettiriyor. Binada dört kişi varsa, rahat hissettiriyor.
Mimari olarak, ziyaretçi merkezi ipuçlarını sert ama nefes kesici ortamından alıyor. Dağın güneydoğu eteğine sıkışmış 38.203 metrekarelik ziyaretçi merkezi, otoparktan bir pavyondan biraz daha fazlası gibi görünüyor. Girişte, alanın tüm yüksekliği, dağın doğal yamacından aşağı inen ve 9 metrelik camlı cephesi Rosa Dağı’nın (Pike’ın çıkmayı başardığı bir zirve) manzarasını çerçeveleyen ana lobiyi ortaya çıkaran belirgin bir merdivenle somutlaşıyor. ). Yerel olarak taş ocağından çıkarılan kuvarsit kumtaşı gibi malzemeler dağın katıksız güzelliğini çağrıştırırken, yeni tahta kaldırım sistemi ağır şekilde bozulmuş tundra ekosisteminin yenilenmesini sağlamaya yardımcı oluyor.
(Nic Lehoux)
Sıcaklığın eksi 40 Fahrenheit dereceye ulaştığı ve rüzgarın saatte 230 mile vardığı bir ortamda Living Building Challenge standartlarını karşılamak üzere tasarlanan yapı, süper yüksek performanslı bir bina kabuğuna sahiptir; prekast beton duvarlarında R- değeri 60 ve çatısı R değeri 120’dir ve neredeyse tamamen tesis dışı bir güneş paneli tarafından desteklenmektedir. Daha önce, tüm içme suyu kamyonlarla dağın yukarısına ve tüm atık kamyonlarla aşağı taşınıyordu – neredeyse günlük yolculuklar gerektiriyordu. Yeni ziyaretçi merkezinde, vakumlu tuvaletler ve Colorado’nun ilk siyah sudan griye su arıtma sistemi gibi yeni teknolojiler, bu gezilerin sıklığını yarı yarıya azaltıyor.
İki kat yüksekliğindeki lobi, Rosa Dağı manzaralıdır. (Nic Lehoux)
Reed’e göre binayı tepenin güney tarafına yerleştirmek bariz bir seçim değildi. Mimarların dört orijinal planından üçü, yeni ziyaretçi merkezini karşı tarafa yerleştirdi. Reed, “Kuzeybatı tarafı en dramatik manzaralara sahip ve tabii ki bu bizi cezbetti,” diye açıkladı. Ancak paydaş grupları ve halkla yapılan ve bazılarına birkaç yüz kişinin katıldığı çok sayıda toplantı sırasında tasarım ekibi, topluluk üyelerinin bu manzaranın bozulmamasını istediğini duydu. Reed, “Gerçekten unsurların içinde olmanız için bu kuzeybatı görüşünü yerinde sürdürmek istediler,” dedi.
Sahanın uzaklığı ve değişken koşulları göz önüne alındığında, GWWO ve RTA binanın mümkün olduğu kadar büyük kısmının prefabrike olmasını istedi. Sadece binanın prekast beton duvarlarını kaplayan taş yerinde döşendi; yapının geri kalanı büyük, önceden monte edilmiş modüller halinde kamyonlarla taşındı. Yine de, büyük ölçüde hava gecikmelerinden dolayı ziyaretçi merkezini inşa etmek üç buçuk yıl sürdü.
(Nic Lehoux)
Son ziyaretçi merkezini rahatsız eden yapısal sorunlardan kaçınmak için, yeni bina doğrudan ana kayanın üzerine oturuyor; kazılan permafrost, kayalık alanlar oluşturmak ve yeni asfaltlanan yol ve otopark için alt temel sağlamak üzere yerinde yeniden kullanıldı. Çevresel etkisini en aza indirmeyi taahhüt eden bir projeye geçirimsiz yüzeyler eklemek kulağa mantıksız gelebilir, ancak bu durumda asfalt, alternatifine göre ekolojik olarak daha uyumluydu. 1998’de Sierra Kulübü, Colorado Springs Şehri’ne ve ABD Orman Hizmetlerine, öncelikle gevşek çakılın yerel su kaynakları üzerindeki etkisi nedeniyle, onları dağa kıvrılarak çıkan yolu asfaltlamaya zorlamaları için dava açtı. Reed, “Çakıl, dağın aşağısındaki nehirleri boğuyordu,” dedi. (Yol nihayet 2011’de asfaltlandı.)
(Nic Lehoux)
Zirvedeki büyük miktarlarda açığa çıkan küçük kayalar ve çakıl da mimarlar için ciddi bir sorun teşkil ediyordu. Saatte 200 millik rüzgarlar tarafından toplanan malzeme, ziyaretçi merkezinin tasarımı için kritik öneme sahip olan geniş camlar için hızla çok gerçek bir tehdit haline gelebilir. Reed, başlangıçta, tasarım ekibinin zirvede malzeme testleri yaptığını ve çakılın “camı yok ettiğini” hatırladı. Ekip, camı koruyacak bir dış ağ da dahil olmak üzere çakıl sorununa çeşitli çözümler araştırdı, ancak sonunda binanın üç tarafına açılabilir bir kepenk sistemi ekledi.
Reed, “Rüzgar doğudan esiyorsa, o panjurları indirebilirler ve camı kardan, çakıldan, [o] esmek isteyen herhangi bir şeyden korurlar, ancak diğer tarafları açık bırakabilirler” dedi. güney cephesi, yönü onu hakim rüzgarlardan koruduğu ve çakıl ve diğer malzemelere maruz kalmasını sınırladığı için açıkta bırakılmıştır.
Tüm programlanmış alanlar, girişin altında daha düşük bir seviyede araziye yerleştirilmiştir. (GWWO Architects’in izniyle)
Cam ve taşla kaplı yeni Pikes Peak Summit Ziyaretçi Merkezi, Amerika’nın dağına yakışan bir hürmet ve kapsayıcılık duruşunu benimsiyor. Binanın hem dağın bir uzantısı olarak hem de bir vizör olarak deneyimlenmesi amaçlanıyor; mimari, ziyaretçilerin gözleri önünde sonunda kendileri ile ufuk arasında hiçbir şey olmadığını hissedene kadar çözülüyor.
Timothy A. Schuler, çalışmaları yapılı ve doğal çevrelere odaklanan ödüllü bir gazeteci ve dergi yazarıdır.
Kaynak: www.archpaper.com
