Özlem Ertan
Güneşli ama soğuk bir İstanbul öğleden sonrasında Bakırköy’e doğru yol alırken aklımda Taksim’in orta yerinde çürümeye terk edilen Atatürk Kültür Merkezi (AKM) vardı. Yıllardır kapalı duran, bir zamanlar güzel insan ve enstrüman seslerinin yankılandığı duvarlarına sessizliğin yuva yaptığı AKM… Orada son izlediğim opera temsilinden aklımda kalan sesler ve görüntüler, Bakırköy Belediyesi’nin yaptırdığı Leyla Gencer Opera ve Sanat Merkezi’nin açılış konserine giderken bana eşlik etti. Nicedir ağız tadıyla opera izleyemediğimizi ve İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nin Kadıköy’deki küçük Süreyya Sahnesi’ne mahkûm olduğunu düşündüm bir de…
Yapımı birkaç ay önce tamamlanan Leyla Gencer Opera ve Sanat Merkezi’nin çok güzel bir sahnesi bulunduğunu orayı daha önce görenlerden duymuştum. Önceki akşam, havuzlu bir bahçe içinde inşa edilen binaya vardığımda anlatılanların doğru olduğunu gördüm. Güneşin ufuktan uzaklaşmaya hazırlandığı saatlerde sanat merkezinin kapısından geçip bahçede yürüdüm önce. Gözüme ilk olarak Bihrat Mavitan ile Ümit Öztürk’ün yaptığı Leyla Gencer heykeli takıldı. Geçen yüzyılın en önemli birkaç sopranosundan biri olan Gencer, kendisini bitimsiz bir müziğin kollarına bırakmıştı sanki.
LEYLA GENCER MÜZESİ
Çevrede biraz dolaştıktan sonra ön cephesine dev bir ekranın asılı olduğu binaya girdim ve İstanbul’un tek opera sahnesinin açılışına gelenlerle dolu fuayede yürüdüm. Mekânın dış yüzünde asılı duran dev ekranın, gösterileri salon dışındakilerin de takip etmesi amacıyla buraya yerleştirildiğini ise belediyenin hazırladığı tanıtım kitapçığından öğrendim.
Birkaç yıl önce İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nda (İKSV) açılan Leyla Gencer Müzesi de kısa süre sonra Bakırköy’e, efsane sopranonun adını taşıyan binanın alt katına taşınacak. Hazır gelmişken müzeye de indim. Henüz sanatçının eşyaları, giysileri gelmemiş ama müzenin her köşesi onun fotoğraflarıyla dolu. Boş odalar özlemle Gencer’in elinin değdiği koltukları, elbiseleri, çerçeveleri bekliyor.
1054 KİŞİLİK SALON
Konserin başlama saati yaklaşırken müzeden ayrılıp kalabalıkla birlikte salona girdim. 1054 kişilik bir mekân burası. Balkonu 300 kişi alıyor, döner sahnesi de oldukça geniş. Müzik başlar başlamaz, akustiğin ne kadar iyi olduğu hemen anlaşılıyor. Öyle ki orkestradaki tüm enstrümanların seslerini ayırt edebiliyorsunuz. Seyirci koltukları bile akustik düşünülerek yapılmış. Hepsi de ahşap ve kaplamaları ince. Salonun tabanı da ahşap. Geniş orkestra çukuru ise sahnenin opera ve bale temsillerinde rahatlıkla kullanılabilmesini sağlayacak.
Leyla Gencer Opera ve Sanat Merkezi’nin özellikleri bunlarla sınırlı değil. Sanatseverler, çocuklarını binanın üst katındaki kreşe bırakıp temsil ve konserleri rahatlıkla izleyebilecek. Ben kulise girmedim ama görenlerden duyduğum kadarıyla burada tıpkı AKM’de olduğu gibi dekorların taşınmasına yarayan asansörler varmış. Uzun lafın kısası Bakırköy Belediye Başkanı Ateş Ünal Erzen, bu kültür merkezini inşa ettirerek yıllardır AKM’den, yani gerçek bir opera-bale salonundan mahrum olan İstanbullu sanatseverler için önemli bir iş yapmış.
Doğrusu İstanbul’un kültür- sanat yaşamı için son derece hayati olan bu sahnenin güzel, görkemli bir konserle açılmasını isterdim. Ancak ne yazık ki açılış etkinliği mekânın önemiyle eşdeğer değildi. Modern dans gösterisiyle başlayan gecede Andrew Lloyd Webber’in “Operadaki Hayalet” müzikalinden ve Wolfgang Amadeus Mozart’ın “Saraydan Kız Kaçırma” operasından bölümler izledik. Sahnedeki perdede lazer marifetiyle yaratılan dekorlar binanın teknik imkânlarının ne kadar gelişmiş olduğunun göstergesiydi ancak etkinlik ne yazık ki özensizdi. Keşke İstanbul’un tek opera- bale sahnesinin açılışı için dünya çapında bir sanatçı getirilebilse ve unutulmaz bir geceye imza atılabilseydi.
Umarım bundan sonra çok güzel opera- bale temsillerine ve konserlere ev sahipliği yapar Leyla Gencer Sanat Merkezi. Zira burası, AKM’nin ölüm uykusuna yatırıldığı İstanbul’daki tek gerçek opera sahnesini barındırıyor.
Kaynak : Taraf
